NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Panie Min, proszę.
Jest pan uzależniony od bycia w centrum uwagi?
Odpuśćmy to sobie ten jeden raz.
Nie mieszajmy się i nie róbmy afery.
Przygotuj się.
- Pójdziesz do Daejojeon. - Hej!
Słucham? Do Daejojeon?
To komnata króla.
Panie Min. Dotąd historyczki nigdy tam nie wchodziły.
Musimy poprosić o zgodę...
Od kiedy historycy potrzebują zgody, by wykonać swoje obowiązki?
Przybył drugi radca stanu.
Musisz tam wejść
za wszelką cenę.
No i?
Czemu znów przychodzisz na audiencję?
Udało się namierzyć
niedobitków z Seoraewon?
Odkąd zniknęli w prowincji Pyongan,
nikt ich nigdzie nie widział.
Jednakże
odkryłem, kto im przewodzi.
Co?
Mów natychmiast.
Kto ma czelność stowarzyszać zdrajców w moim kraju?
Królowa wdowa.
Jej dama dworu spotkała się z Mo-hwą.
Wymieniały się listami.
Twoje podejrzenia się sprawdziły.
Królowa wdowa i jej świta
spiskują z niedobitkami z Seoraewon.
Nie mogę podjąć pochopnej decyzji
ze względu na udział królowej.
Wykonam rozkazy Waszej Wysokości.
ODCINEK 11
Dzień dobry, panie.
Jestem historyczką.
Przyszłam zapisać audiencję. Proszę powiadomić Jego Wysokość.
Jak historyczka śmie tu przychodzić?
Odejdź!
Słyszałam, że drugi radca stanu przybył do króla.
- Muszę wejść... - Na co czekacie?
Co wy robicie?
Puśćcie mnie. Też jestem historykiem.
Co to za zamieszanie?
To nic takiego, Wasza Wysokość.
Wyprowadźcie ją.
Zrozumiałam już. Sama pójdę.
Puszczajcie mnie!
Musisz tam wejść
za wszelką cenę.
Zrobię, co trzeba, Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość.
Chciałbym zadać pytanie.
Czy Wasza Wysokość nie powiedział mi
czegoś o księciu Dowonie?
Kto tam jest?
Zuchwała dziewka! Mówiłem, że masz odejść!
Jak śmiesz podsłuchiwać rozmowę Jego Wysokości?
Odejść.
Co zapisałaś?
Pytam, co zapisałaś!
To sachaek.
Nie mogę powiedzieć.
Że co?
Panie Min!
Panie Min.
Co...
Co ty powiedziałeś?
Kto jest gdzie?
Co się stało?
Adeptka Goo.
Zabrano ją do Królewskiego Urzędu Śledczego
za zlekceważenie rozkazu królewskiego.
Jak to? Czemu ją pojmali?
Jaki rozkaz zlekceważyła? Jak? Czemu?
Jeszcze nie wiem.
Wasza Wysokość, spokojnie.
Pójdę dowiedzieć się więcej.
Nie.
Moje książęce szaty.
- Przynieś mi je. - Książęce szaty?
Tak. Idę na spotkanie z ojcem. Szybko.
Tylko nie wpakuj się w kłopoty.
Co zrobisz, jeśli pomówisz z królem?
Wszystko, co w mojej mocy.
Nie mogę siedzieć bezczynnie.
Nie mieszaj się w to.
Nie masz podstaw, by interweniować.
Nie mam podstaw?
Powiem mu, że...
Co? Że kochasz się w tej kobiecie
i ma jej wybaczyć?
Będziesz błagał?
Dobrze wiesz, jaki jest król.
Gdy ktoś mu zajdzie za skórę,
nigdy nie zmieni zdania
bez względu na to, jak będziesz go przekonywał.
Nawet jeśli zainterweniujesz,
adeptce Goo już nic nie pomoże.
A raczej tylko rozzłościsz Jego Wysokość.
Nie martw się tak.
To w końcu historyczka. Nic jej nie będzie.
Niedługo ją wypuszczą, jestem pewien.
Zagwarantujesz mi to?
Jeśli coś złego
stanie się Hae-ryung...
Kryminalistka Goo Hae-ryung wypije truciznę.
Trucizna to za mało.
Należy ją ściąć.
Miejmy to już z głowy.
Nie mogę tak czekać.
Będę błagał go na kolanach.
Nie możesz iść. Wasza Wysokość.
Nie możesz się w to mieszać.
Tylko narobisz sobie problemów.
Puść, zanim się rozzłoszczę.
Muszę ocalić Hae-ryung.
Proszę najpierw martwić się o siebie.
Co tak stoicie?
Idźcie zabić deskami drzwi czy coś.
- Tak jest! - Tak jest!
- Nie możesz iść. - Nie będę tego dłużej tolerował.
Nie, proszę!
Wasza Wysokość!
Panie Min.
Historyczka z Urzędu Dekretów Królewskich
została dziś aresztowana przez Królewski Urząd Śledczy.
To prawda.
Nie uległa nawet w obecności króla.
Przypomina mi pana z młodości.
Jest do pana podobna.
To śmiała młoda dama.
Wiedział pan o tym?
To moja wina, rozpuszczałem ją, bo dorastała bez rodziców.
Proszę jej pomóc.
To moja jedyna rodzina.
Przyłapano ją na podsłuchiwaniu króla.
Nie jestem w stanie jej pomóc.
Możemy tylko czekać, aż Jego Wysokość zmieni zdanie.
Panie Min.
Oszalał pan?
Mówiłem, żeby pan odpuścił.
Dlaczego musi być pan tak uparty
i robić problemy? Nie powinien pan już się nauczyć?
To nie wina pana Mina.
Historycy mają obowiązek być na audiencjach królewskich.
Ona zrobiła co innego. Praktycznie szpiegowała króla.
Nieustraszona dziewczyna.
Miała odwagę podsłuchiwać w Daejojeon?
A co z historykiem Min In-saengiem?
To historyk z czasów króla Taejonga.
Podsłuchiwał przez drzwi,
a nawet zza parawanów.
Dlatego do dziś uważa się go za szanowanego historyka.
Czemu nazywacie adeptkę Goo szpiegiem?
No właśnie. Ona tylko wykonywała obowiązki historyka.
Jego Wysokość powinien był
po prostu wpuścić ją na audiencję.
Adeptko Heo. Nie gadaj tyle.
- Uważaj na słowa! - To sama prawda.
Nie możemy o tym zapomnieć.
Wy też miejcie się na baczności.
Pierwszy raz jest najtrudniejszy.
Kto wie, czy następnym razem za kratami nie skończy ktoś z nas?
Hej!
Ale my jesteśmy prawdziwymi historykami.
My również.
Też zdałyśmy egzamin urzędniczy.
Przepraszam.
To co zrobimy?
Zaprotestujemy przeciw królowi i zażądamy jej uwolnienia?
Musimy złożyć najważniejszy wniosek.
Pójdę po siekierę!
Spokojnie.
On zawsze gada o siekierze...
Niech pan zostanie.
To prawda, że adeptka Goo zignorowała królewski rozkaz.
Jeśli staniemy po jej stronie, wszyscy zostaniemy wygnani.
Wszyscy możemy zostać ukarani.
Ale nie możemy siedzieć bezczynnie.
Aresztowano historyczkę. To sprawa bez precedensu.
Podjąłem decyzję.
Jaką? Po dogłębnych namysłach
zdecydował pan, że to pan Min wymyśli rozwiązanie?
Nie, gnojku!
Jako historycy musimy...
Czemu nie ma jeszcze historyków?
Kanclerzu, przyprowadź ich natychmiast.
Tak jest.
Panie kanclerzu.
Co wy tu robicie?
Jego Wysokość czeka od 15 minut. Chodźcie.
Rety. Chcielibyśmy wejść, ale nie jesteśmy pewni, co robić.
W Urzędzie Dekretów Królewskich skończył się papier.
Nie możemy wejść bez niczego.
To dla nas wstyd.
Skończył wam się papier? Nie wygadujcie bzdur.
No dobrze. Czemu nie poszliście do Urzędu Zaopatrzenia
i nie poprosiliście o papier, zanim się skończył?
Adeptka Goo Hae-ryung odpowiada za stan naszego zaopatrzenia.
Ale...
przez to, co się z nią stało...
Proszę jeszcze chwilę zaczekać.
Asystenci właśnie wymazują tusz z dzienników w Segeomjeong.
Wymazują tusz?
Nie dołączycie do nas, póki nie usuną tuszu
i nie osuszą papieru?
Dzień jest słoneczny, za dwie godziny będzie suchy.
To może potrwać nawet cztery.
Boże.
Panie Yang!
Panie Yang.
Skończyliście spisywać królewskie rozkazy?
Pospieszcie się. Główny sekretarz królewski czeka.
- Co? - Rejestr rozkazów królewskich.
No tak. Mówił pan, że to pilne.
Bardzo pilne. Proszę się pospieszyć.
Co pan robi? Ruchy!
- Brać się do pracy? - Tak. Jest pan w tym dobry.
Proszę się pospieszyć.
Boże.
- Co się dzieje? - Mój brzuch...
- Wszystko w porządku? - Mój brzuch!
Muszę do toalety. Proszę nie czekać.
Byle szybko.
- Rety... - O nie, zaraz poleci...
- Szybko! - Nie poleci.
Zaraz się...
Nie!
Panie Son! Boże.
Panie Son! Czemu jeszcze nie przysłał pan dokumentu?
Minęły już cztery godziny.
Co się dzieje?
- Panie Son. - Panie Son.
- Proszę wracać. - Mówimy do pana.
Panie Son!
Muszę do toalety.
Boli mnie brzuch. Muszę...
Idzie pan do wychodka?
Zaczekajcie.
Dokąd idziecie?
Co tu się wyprawia?
Boże.
Panie Min,
oni zjedli coś nieświeżego?
Co się z nimi dzieje?
Z panem też?
O co tu chodzi?
Dwójka?
Boże, dwójka...
O nie, narobiłem w gacie.
Proszę na mnie nie czekać.
Najpierw nie mogą wejść, bo nie mają papieru.
Teraz nie mogą tworzyć zapisów, bo wszyscy zachorowali.
Mają czelność znieważać króla?
Mają mnie za idiotę?
To ewidentnie forma protestu przeciwko mnie.
Nie, Wasza Wysokość. Proszę tak nie myśleć.
Są młodzi i oddani...
Rozumiem.
Pasujecie do Urzędu Dekretów Królewskich.
Chcecie ponieść odpowiedzialność za ich niesubordynację?
Pracuję w Urzędzie Doradców Specjalnych,
nie znam historyków zbyt dobrze.
Bezczelni głupcy.
Historycy zawsze byli na dworze awanturnikami.
Przychodzą do mnie i chcą spisywać moje winy,
ale nikomu nigdy nie pokazują zapisów.
Skąd możemy wiedzieć, że zapisują prawdę?
A kto zapisze ich winy?
Dam tym draniom nauczkę.
- Główny sekretarzu. - Spokojnie, Wasza Wysokość.
Wszyscy wiemy, jacy są historycy.
Zapisywali nawet przejęzyczenia,
by ośmieszyć nas przed przyszłymi pokoleniami.
Dlatego mówi się, że żaden król
nie wygra z historykami.
W porządku.
Zostanę więc pierwszym królem, który wygrał z historykami.
- Główny sekretarzu. - Tak, Wasza Wysokość?
Idź do Urzędu Dekretów Królewskich.
Tak jest.
Sekretariat Królewski! Idą tu!
Panie główny sekretarzu, co pana sprowadza
w skromne progi Urzędu Dekretów Królewskich?
Muszę się czymś zająć.
Nie przyszedłem tu na wizytę do was.
W takim razie słuchamy, co to takiego,
że potrzeba panu tyle towarzyszy?
Jego Wysokość nakazał nam skontrolować Urząd Dekretów Królewskich.
Przyszedłem po rejestr administracyjny.
Z drogi.
Rejestr?
Rejestr administracyjny?
Czemu tak mówicie, skoro wiecie, jakie są zasady?
Rejestr administracyjny składa się na roczniki.
Żaden król nigdy nie przeczytał rejestru
i to nie może się zmienić.
Proszę odejść.
Czyli chce pan
zlekceważyć królewski rozkaz?
Jako historycy
przede wszystkim słuchamy prawa.
Jeśli nie zrobicie przejścia, sami je sobie wywalczymy.
Dobrze. Panie Son.
Panie, to on.
Czarny Niedźwiedź z Bukchon. W Sungkyunkwan
rozłupywał bloki tuszu gołymi rękoma.
To rozkaz Jego Wysokości!
Musimy zdobyć rejestr administracyjny.
Jesteśmy historykami i chronimy historię.
Nie poddawajcie się!
- Jazda! - Do ataku!
Gyeong-muk. Nie stać pana na więcej?
Dobrze. Dowal draniowi.
Ty cholerny...
Co ty...
Gdzie pan się tego nauczył?
Chodź no tu!
Panie Son, nie! Bez ofiar śmiertelnych.
- Wszystko dobrze? - Brać go.
To Czarny Niedźwiedź.
Co pan robi?
Musimy się do tego posuwać...
Musimy, bo to rozkaz króla.
Do ataku.
Jegal Tak. Czego ode mnie chcesz?
- Wybacz, przyjacielu. - Co?
Boże, Si-haeng. Wszystko w porządku?
Musimy zyskać trochę czasu.
Mężczyzna nie może...
Będziesz przeklęty na zawsze.
Jestem historykiem Joseon!
Czy to...
To nasi zwierzchnicy?
Już po tobie, świnio.
- Boże. - Spadaj.
Wynoście się.
Odejdźcie!
To boli!
- To boli! - Pokażcie im, dziewczyny!
Do walki!
- To boli! - Nie przestawać!
- Ty... - Puszczaj!
Mówiłem, że przepraszam!
Nie mówcie nikomu, że tu jestem!
Nie przestawać!
Dalej!
Goo Hae-ryung.
Wasza Wysokość.
Jesteś cała? Zranili cię?
Nie.
Jestem cała.
Wasza Wysokość musi iść.
Jeśli cię zobaczą, będziesz miał problemy.
Nie martw się o mnie.
Pewnie nic nie jadłaś.
Nie wiem, co lubisz, więc przyniosłem różne rzeczy.
A to, żebyś mogła wygodnie spać.
I...
Daj to strażnikowi, gdy będziesz spragniona.
Przyniesie ci wody.
Co ja tu jeszcze mam?
Czemu się śmiejesz?
Jesteś chyba jedynym księciem na świecie,
który opiekuje się aresztowaną kobietą.
Ty jesteś jedyną kobietą, dla której książę zrobiłby coś takiego.
Nie martw się. Nie stanie ci się nic złego.
Chciałabym,
ale muszę się przygotować mentalnie.
Trafiłam za kraty za zlekceważenie królewskiego rozkazu.
Nie mogę liczyć na uniewinnienie.
Pewnie zostanę wydalona z pałacu albo wygnana z Hanyangu.
Poniosę karę.
Pójdę z tobą.
Jeśli cię zwolnią,
odejdę z tobą i zostanę twoim sąsiadem.
Jeśli zostaniesz wygnana,
wyjadę z tobą z Hanyangu.
A jeśli...
To najczarniejszy scenariusz,
ale jeśli kara będzie jeszcze surowsza,
uciekniemy razem.
Naprawdę?
Tak.
Ukryjemy się głęboko w lesie albo na bezludnej wyspie.
Przepraszam, ale ja tego nie chcę.
Wasza Wysokość mógłby pisać, ale nie ma tam innych zajęć.
Widziałam, że nie umiesz rozpalić ognia
ani nawet porąbać drewna.
Pewnie musiałabym robić wszystko sama.
Mogę się nauczyć...
Prędzej umrę ze starości.
To zły pomysł.
Wolałabym żyć sama niż z takim obciążeniem.
Nazywasz mnie obciążeniem?
Jakie obciążenie tak dobrze wygląda?
Przyjrzyj mi się uważnie. Jestem skarbem, nie obciążeniem.
Wasza Wysokość! Czas się skończył.
Co tam robicie?
Ja tylko...
Chciałem sprawdzić, czy są solidne.
- Dobra konstrukcja. - Musimy już iść.
Strażnik jest koszmarnie łasy na pieniądze.
Zacznie odliczanie. Za każdą kolejną liczbę policzy janga.
Chodźmy już.
Boże.
No dobrze.
Już idę.
Idę.
Wasza Wysokość.
Wracaj bezpiecznie.
- No już. - Jak to nie możesz tego zrobić?
Proszę.
Pewnie, że mogę, głupcze.
MIŁOŚĆ
Ostrożnie.
Powinienem był wyrzucić go z pałacu.
Hasło?
Jeśli mogę pokonać wroga, zaryzykuję życie.
Miałyśmy mało czasu, więc jest tylko to. Jedzcie.
Świetna robota.
Proszę.
Asystenci z Sekretariatu Królewskiego nadal są na zewnątrz?
Tak.
Czekają na okazję.
Wtargną tu po rejestr administracyjny,
jak tylko pójdziemy do domu.
Cholerne dranie. Pokażmy im, na co nas stać.
Nikt z was nie wróci dziś do domu.
Nie wyjdziemy z tego pomieszczenia,
póki Jego Wysokość nie wycofa rozkazu.
W obronie historii umrzemy z głodu,
ale nie zostaniemy tchórzami, którzy oddali rejestr!
- Tak! - Tak!
Gyeong-muk, Hong-ik, Chi-guk.
Czemu milczycie?
Nie jesteście historykami?
Oczywiście, że jesteśmy.
Jesteśmy.
Ale nie musimy posuwać się aż tak daleko.
Przecież król nie kazał nam przepisywać dzienników.
Możemy im pozwolić
zerknąć na rejestr administracyjny.
Pan mówi co chwilę o prawie, ale ono może się zmienić w każdej chwili
na zupełnie inne.
A straconego życia nie da się odzyskać.
W zasadzie moje życie może być ważniejsze
niż moja duma historyka.
W dodatku jestem
jedynym synem w rodzinie.
Hej!
Ludzie.
Wykorzystujecie swoje jęzory tylko do paplania bzdur.
Czy wy...
myślicie, że robię to tylko ze względu na dumę?
Dobra. Załóżmy, że pozwolimy mu przeczytać rejestr ten jeden raz.
Myślicie, że król to przeczyta i powie:
„Rety, ale piękny charakter pisma!”?
Że da nam fory?
W życiu. Spyta, czemu zapisaliśmy to czy tamto.
To początek niekończącego się nadzoru.
Gdy dokona zmian tutaj,
weźmie się za dzienniki i roczniki.
Tak oto staniemy się marionetkami
w rękach zwierzchników!
Myślicie, że historycy od zawsze mogli swobodnie chodzić po pałacu
i robić zapiski w sachaek?
Od założenia tej instytucji
historycy walczyli sto lat o prawo, by siedzieć.
Minęło 300 lat,
nim mogliśmy spojrzeć królowi w oczy.
Nasi poprzednicy składali petycje,
zsyłano ich na wygnanie.
Walczyli o to!
Jeśli my...
Jeśli udostępnimy rejestr administracyjny,
naprawa tego błędu może potrwać dziesięć albo sto lat.
Hej,
co jest?
Przepraszam, panie Yang.
Wiem, jak ważny jest rejestr administracyjny,
ale zbytnio się bałem.
Tęsknię za żoną...
i chcę iść do domu.
Dlatego to powiedziałem. Przepraszam.
Panie Kim.
Co pan...
Nie płaczcie.
Kto mówi, że nie możemy iść do domu?
Wyjdziemy z Urzędu Dekretów Królewskich
i pójdziemy...
Hwang Jang-gun.
Co z panem?
Co z wami?
Zapamiętajcie swoje łzy.
Te łzy chroniły historię!
Chodźcie.
Chodźcie tu, moi chłopcy.
Płaczcie, ile chcecie.
Łzy chroniące historię to łzy szlachetne!
Ochronimy ją!
- Ochronimy! - Ochronimy!
Wypłaczcie się.
- Ochronimy ją! - To będzie długa noc.
- Racja. - Jestem z was dumny.
Ochronimy ją!
Rejestr administracyjny?
To dokument,
w którym historycy spisali wydarzenia z dzienników?
Tak.
Jego Wysokość chce go przeczytać
w ramach kontroli Urzędu Dekretów Królewskich.
To zuchwały ruch nawet jak na króla.
Żaden z królów nie żądał dostępu do rejestru administracyjnego.
No więc
jak zareagowali historycy?
Podobno cały czas siedzą za zamkniętymi drzwiami.
A ludzie nadsyłają wnioski w tej sprawie.
Rozumiem.
Wiedzą, że to poważna kwestia.
To będzie interesujące.
Nie wierzę, że do tego doszło.
Historycy nie mogą tego robić.
- Spójrzcie. - Rety.
- Co teraz? - Co się dzieje?
- Boże. - Co się dzieje?
Spłynęły kolejne wnioski?
Tak, to tylko połowa.
W jeden dzień przyszło ich aż nadto.
Nie przynoście ich więcej.
- Nie ma sensu ich czytać. - Wasza Wysokość.
Wszystkie są takie same.
Mówią mi, że popełniłem błąd.
„Proszę nie odwracać się od historyków. Proszę odwołać rozkaz”.
Niech wnioskodawców
cały dzień śledzi 12 historyków i zobaczymy,
czy nadal będą tak mówić.
No i co?
Jak poszło poranne spotkanie?
Ludzie popierają Urząd Dekretów Królewskich?
Książę korony odmówił audiencji
bez obecności historyka.
Musieli wrócić.
Są problemy nie tylko z audiencją.
Oficjalne dokumenty
od Sześciu Ministrów i z Trzech Urzędów
muszą zostać potwierdzone przez Urząd Dekretów Królewskich.
Nie mogą nic zrobić,
bo historycy nie pracują.
Otrzymaliśmy też
niepokojące wieści z przedmieścia.
Mówisz, że pałac
jest sparaliżowany przez historyków?
Wasza Wysokość!
Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość!
Proszę odwołać swój rozkaz dotyczący kontroli
rejestru administracyjnego!
W przeciwnym wypadku
proszę wziąć siekierę
i skrócić mnie nią o głowę.
Nie wierzę, że podejmuje tak szalone ryzyko.
Nie powinniśmy do niego dołączyć?
Myślicie, że to z siekierą to żart?
On naprawdę ryzykuje życie.
Każe Jego Wysokości zabić go, jeśli nie spełni jego prośby.
To...
Boże, nie wierzę, że pan Min...
Wasza Wysokość!
Jeśli król złamie prawo
i postanowi przejrzeć rejestr administracyjny,
ta wina splami Waszą Wysokość na zawsze!
Proszę wycofać ten rozkaz!
Panie Min!
Co pan wyprawia?
Jak pan śmie przynosić siekierę do pałacu?
Proszę wstać.
Nie może się pan tak upierać.
Uważa pan,
że postępuję niesłusznie?
Jako kanclerz i historyk
nie ma pan nic przeciwko
kontroli rejestru administracyjnego?
- Ja tylko... - Odejdź natychmiast!
Aresztowanie historyków było nielegalne,
więc przez setki lat nie bali się żadnych konsekwencji.
Sprzeciwiasz mi się tylko dlatego,
że nie zgadzasz się z moim rozkazem?
To tylko utwierdza mnie w tym, że nie możemy ustąpić.
Przepraszam za te słowa,
ale dlaczego poprzedni królowie
przez te wszystkie długie lata chronili historyków?
Ponieważ chcieli,
żebyśmy spisywali wydarzenia
bez nacisków z góry.
Nigdy na was nie naciskałem!
Chciałem tylko sprawdzić, czy dobrze wykonujecie swoją pracę!
To takie oburzające i zadziwiające?
Wasza Wysokość...
nie ma prawa przeczytać rejestru administracyjnego!
Co?
- Boże. - Ten mały...
Nie mam prawa?
Jak śmiesz mówić tak do króla?
Jak możesz?
- Wasza Wysokość! - Spokojnie.
- Wasza Wysokość! - Puszczajcie mnie!
Pokażę ci, do czego mam prawo.
- Puszczać! - Wasza Wysokość!
Proszę się uspokoić.
To uczeni z Sungkyunkwan.
Panie Son, to chyba pana kuzyn?
To rektor Sungkyunkwan.
To protest lamentacyjny.
PROTEST LAMENTACYJNY: FORMA PROTESTU STOSOWANA PRZEZ UCZONYCH Z SUNGKYUNKWAN
Czterystuletnia historia naszego wspaniałego kraju
jest zagrożona przez zwykłą kontrolę.
Przyszłość tego kraju rysuje się w ciemnych barwach.
Jak zniesiemy taki smutek?
Jeśli król odbierze życie historykowi
tylko dlatego, że go zaniepokoił,
życie innych uczonych stanie się bezwartościowe.
Jak w takiej sytuacji my,
uczeni z Sungkyunkwan, mamy szanować króla?
Przepraszam, Wasza Wysokość,
ale lepiej będzie odwołać rozkaz.
Mówię to z uwagi na Waszą Wysokość.
W tym momencie to tylko kilkudziesięciu uczonych z Sungkyunkwan,
ale z biegiem czasu
do protestu dołączą kolejni uczeni z całego kraju.
Wtedy będzie już za późno na odwołanie...
Dość! Nie chcę tego słuchać!
Nazywacie się poddanymi, ale nie obchodzi was moje zdanie.
Obchodzi was tylko to, co jest słuszne.
Wynocha! Nie chcę was widzieć!
Czemu nie wychodzicie?
Wy też zlekceważycie mój rozkaz?
Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość zapomniał, od czego się zaczęło?
Historyczka została aresztowana za podsłuchiwanie
naszej prywatnej rozmowy.
Jeśli zrobi się z tego raban,
ludzie zaczną się zastanawiać,
co wtedy usłyszała i zapisała, a nie nad tym, co się z nią stało.
Wasza Wysokość nie powinien przyciągać uwagi do tej sprawy.
Proszę wycofać rozkaz.
Sam powiedziałeś,
że nie wiem, co usłyszała i zapisała
tamtego dnia.
Panie Yang.
Jeśli przyszedł pan nas przekonywać, to nic nie da.
Dość tego.
Jego Wysokość wycofał rozkaz.
Co...
Naprawdę?
Tak.
Obiecuje, że już nigdy nie będzie pytał o rejestr administracyjny.
Wstawajcie i wracajcie do pracy.
To wszystko?
Jego Wysokość
tak szybko zmienił zdanie?
Adeptko Goo!
Drogie panie.
Adeptko Goo, wygraliśmy.
Jego Wysokość pozwoli nam wchodzić do wszystkich pomieszczeń
bez ograniczeń!
- Nawet do Daejojeon? - Nawet do Daejojeon.
Już nigdy nie będziesz musiała znosić czegoś takiego.
Ale co się stało?
Co zmieniło się przez jedną noc?
Wróć do domu, odpocznij.
- Chodźmy. - Właśnie.
Chodźmy.
- Panie. - Całe szczęście, wróciła.
Panno Hae-ryung.
Gdybyś umarła, ja też bym padła trupem.
Szukałam już ładnego miejsca na twój grób.
Jakiegoś słonecznego,
gdzie nie ma wielu zwierząt.
- Jae-gyeong. - Musisz być zmęczona.
Idź odpocząć.
Chodźmy.
Pewnie nie dostałaś nawet ziarnka ryżu.
Cóż...
- Nie. - Wiedziałam.
Masz kościstą, zapadniętą twarz.
Wyglądasz upiornie.
Przyrządzę zupę z tofu, duszone tofu i naleśniki z tofu.
Przygotuję ucztę.
Zapomnij o przeszłości i żyj dalej jak przykładna poddana.
Wasza Wysokość.
Mam dziwne przeczucie.
Gdy jadłeś ryż, natrafiłeś na kamień,
ale nawet się nie zezłościłeś.
Z jakiegoś powodu się uśmiechałeś.
Wyglądasz na uradowanego. Coś cię opętało
albo rzuciło na ciebie urok?
Ani to, ani to.
Po prostu
w końcu zrozumiałem, jak piękny
jest ten świat.
Możecie już odejść.
Pójdę dziś wcześnie spać.
Czemu? Jutro jest jakiś ważny dzień?
Hae-ryung wyszła z aresztu.
Dawno jej tu nie było,
więc muszę się wyspać
i powitać ją świetlistą twarzą.
Jest już wystarczająco świetlista.
Bardziej się nie da.
Chcesz być jak księżyc czy co?
Jak księżyc?
Brzmi nieźle.
Mógłbym codziennie spoglądać w dół na swoją miłość.
Co za bzdura.
Wasza Wysokość, kładź się już do łóżka.
Wyśpij się, żebyś obudził się rześki.
Dziewczyny, wychodzimy.
Jego Wysokość chce spać!
Ale tu gorąco.
Jae-gyeong.
Czemu nie śpisz?
Chyba przyzwyczaiłam się do aresztu.
W domu nie mogę spać.
Rety.
To był żart. Nie rób takiej miny.
Jeszcze nie jest za późno.
Powinnaś się zwolnić.
W pałacu nikt nie jest bezpieczny.
Ludzie zgrywają uprzejmych
i prawią o moralności,
ale każdy z pałacu może nagle stać się...
okrutny niczym zwierzę, jeśli będzie miał powód.
Nie powinienem ci pozwalać na coś tak niebezpiecznego.
Nie będę cię już zmuszał do ślubu.
Pozwolę ci robić to, co zechcesz.
Proszę, zwolnij się stamtąd.
Nie chodzi tylko o to, co się stało.
- Jeśli ktoś się o tobie dowie... - Nie.
Hae-ryung!
Przez całe życie
ci zazdrościłam.
Każdego ranka miałeś dokąd pójść.
Po wyjściu z domu czekała na ciebie praca.
To nic wielkiego, ale miałeś własne życie.
A ja...
oglądałam świat tylko przez książki, które czytałam.
Chciałam żyć jak ty,
choćby jeden dzień.
Chociaż na chwilę chciałam być użyteczna.
Od dawna o tym marzyłam.
A teraz mam życie,
o którym marzyłam.
Jeśli moje marzenia
narobią mi kłopotów,
stawię im czoła z radością i potraktuję jak konsekwencje.
Wasza Wysokość! Pobudka!
Wasza Wysokość!
Kto przychodzi o tej porze?
Rozkaz Jego Wysokości!
Przepraszam, że przeze mnie to przechodzisz.
W poprzednim życiu musiałam być bardzo nieposłuszna.
- Jestem bardziej zdeterminowana. - Jest dość inteligentny i ambitny.
Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
Dorastałem poza pałacem.
Wiem, że nie mogę spędzać czasu tak jak kiedyś.
Czasami wychodzę,
żebym nie zapomniał, kim kiedyś byłem.
Nie widziałem cię, odkąd uciekłeś.
Nielojalny hultaj.
Kiedy będzie mógł popić z arystokratami?
Jeśli nie możesz powiedzieć, co wtedy zapisałaś...
Spełnię każde twoje życzenie!
Wasza Wysokość naprawdę da mi cokolwiek,
o co poproszę?
Napisy: Małgorzata Fularczyk